Profil de Pa'NuiEliZabeth-The bestPhotosBlogListesPlus  |  Outils Aide |
|
|
EliZabeth-The best~ I wilL kEep WalKinG tO fiNd yOu. ~ เอ้า+!!!!!! space เรายังมีชีวิตอยู่ล่ะ เฮ้ยย...เฮ้ย...เฮ้ยยยยยเอ่อ...หายหน้าหายหัวไปนาน...
ไม่รู้วันนี้เป็นวันอะไร...อยู่ๆก็เยื่องกราย...ย่ำเหยียบเข้ามาใน My space
แล้วมือมันก็สั่นไปหมด...เพราะกุหนาว...ถุย!!!
เฮ้อ!!!!.....ชีวิตมหาลัยก็หมดไปเเระ...อย่างรวดเร็ว...แต่ก็ยังหากินแถวๆ ม.
ทำงานนิแอบเหนื่อย...มันก็ไม่ได้หนักอะไรหรอก...แค่รู้สึกแปลกๆ...
แบบว่า..นี่คือสิ่งที่เราชอบจิงๆหรอ....เราต้องอยู่กับมันไปอีกนานๆจิงๆหรอ...
ถึงตอนนี้งานมาได้ก็เกือบเจ็ดเดือนแล้ว...ลุกนั่งก็ลำบาก...ใกล้คลอดละ...ไม่ใช้คับพี่น้อง..
เออ...พูดเองเออเอง...
มันก็อย่างที่รุ่นพี่ๆๆๆๆๆ ทุกรุ่นเค้าบอกกันมานั่นแหละว่า
การเรียนมหาลัยนิเป็นเวลาที่สุขสุดยอดแล้ว....อยากเรียนก็ไปเรียน...
ไม่อยากตื่นก็ไม่ต้องตื่น...ไม่ต้องมีแม่มาคอยปลุก...ไม่ต้องมีอาจารย์หักจิตพิสัยตอนหลับในห้องเรียน...
กินเที่ยวเล่น..ตามสบาย...
สี่ปี...เป็นเวลาที่นานมากสำหรับเหล่าบุพการีทั้งหลาย..ที่ต้องหาตังค์ส่งแม่งให้ไปเรียน
สี่ปี...เป็นเวลาที่แสนสั้นสำหรับวันเวลาดีๆที่เราได้อยู่กับกลุ่มเพื่อนๆ แสนฮาเฮของเรา..
เฮ่อ...เขียนๆ ไปก็คิดถึงเพื่อนๆหง่ะ....
ไว้ค่อยนัดเที่ยวละกัน....
กลับบ้านดีก่า...ฝนซาแระ... อัพค่าย...ผ่านมาจะเดือนนึงแระกลับมาแล้วคับพี่น้องกับค่ายอาสาที่สุดแสนจะชีช้ำ....ปีสุดท้ายแระ...ประทับใจสุดสุด....-*-
เริ่มจากการที่ต้องกำจัดงานส่วนเกิน...กับโปรเจค....เพราะอาจารย์เพิ่งจะกลับมาจากประเทศมหาอำนาจที่มีเปอร์เซ็นการปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์สู่บรรยากาศโลกมากที่สุดอย่างอเมริกา ......(จะพูดให้ยาวทำไม) นั่นแหละ....เจอไม่กี่วันก็จำต้องอำลาอาจารย์สู่สถานีรถไฟดอนเมือง....นังรถด่วนสปินเตอร์ไปเชียงใหม่....อ่ะปัดโธะ....หะหรูหะหรา...นั่งสบายอย่าไปบอกใคร...ว่ากับข้าวที่เขาแจกมานั้นไซร้...หาความอร่อยไม่ได้เรยย....จืดสนิท..ยิ่งกว่าน้ำกลั่นต้มซ้ำ...แถมยังเสียงกรนขั้นเทพของคุณลุง...ที่อุตส่าห์มานั่งข้างหลังกรู...location ดี"อย่า"ไปบอกใครอีกเหมือนกัน....แต่ยังดีนะ...มี anotherคุณลุงมาทักกลุ่มเราๆผู้ร่วมทางทั้งหลายว่า "เป็นชาวเกาหลีหรือเปล่า?" .....พระเจ้าช่วยกล้วยเคลือบคาราเมล...เป็นโชคดีของคุณลุงคนนี้ที่ไม่เห็นหนังหน้าที่แท้จริงของกลุ่มเราๆผู้ร่วมเดินทาง...หาไม่แล้วลุงคงไม่กล่าวเช่นนั้นเป็นแน่...........โอ้ย!!..ลุง...หน้าพวกหนูนิก็โคตรไทย...แถมดั้งก็ไม่ค่อยมีอีก(กรูเนี่ยแหละ).......ดีนะ...ที่มันมืด....
จบการเดินทางภาค Spinter Adventure With Koreanization (สปินเตอร์ผจญภัยกับการถูกยัดเยียดให้เป็นชาวเกาหลี) มุ่งสู่ดอยฟ้าห่มปก...อำเภอแม่อาย...ด้วยความอนุเคราะห์จากคุณพ่อคุณแม่ของน้องแพร...(อีแปดหลอดที่เราๆรู้จักกัน)...ขอ comment นิดส์นึง...คือแบบว่า....(จินตนาการตามนะคะ)....คุณพ่อกับคุณแม่น้องเค้าเนี่ยจัดว่าเป็นผู้ที่มีหน้ามีตา....ทั้งยังหน้าตาดีอีกด้วย...จัดได้ว่าเป็น Handsome man & Pretty Woman อย่างแท้จริง....แต่เคราะห์ร้ายที่น้องเค้าไม่ได้รับความงดงามนั้นมาเรย...คาดว่าน้องเค้าต้องการความเป็นตัวของตัวเอง...ได้ข่าวว่าจะไปสร้างห้างสรรพสินค้าของตัวเอง...คุ้นๆว่าจะชือ " E Prarium " (อีแพรเรี่ยม)...ประมาณนี้...อืมมม...จะเอาดีทางนี้ก็ถือว่าโอนะคร้า....
เอาล่ะ....ของจริงมาแล้ว...มีรถกระบะที่ใหม่ที่สุดของทางการมารับเราที่โลตัสสาขาฝาง....ย้ำว่าใหม่ที่สุด...แต่สภาพนิเหมือนใช้มาแล้วยี่สิบปี...แวะซื้อข่าวซื้อของ...มากมาย...ไหนจะกระเป๋าเสื้อผ้าอีก...สรุปแล้วว่า...นั่งหน้าเจ็ด...หลังน่าจะเจ็ดเหมือนกัน...ตอนอยู่บนพื้นราบมันก็น่าตื้นเต้นพออยู่แล้ววว...เพราะอีเบาะหลังเนี่ยเรานั่งกันห้าคน....แล้วยังจะข้าวของอีก....จัดว่าปลากระป๋องยังต้องกราบ...แต่พอขึ้นดอยเท่านั้นแหละ...คิดถึงพ่อไอ้แก้วแม่ไอ้แก้วเรยทีเดียว....อยากจะแสดงความยินดีกับเพื่อนๆของกรูที่อยากมาแต่ไม่ได้มาเสียจริง...พวกเมิงคิดถูกแล้วววววววววววว......โอ้ยยยย....!!!! ทางอะรัยมันจะโหดปานนี้....ทางชันไม่พอ...ฝนดันตกถนนเละอีก...โค้งอีก...หักศอกไปสองศอกครึ่ง....โชคยังดีคุ้มหัว...เพราะเราได้นักขับมือดีที่สุดมาขับรถให้...น่ากัวสาดแมวมาก...มีจังหวะนึงรถเอียงแทบจะพลิกอยู่แล้วว...ไส้นิแทบจะไหลมากองตรงปอดซ้าย....คุณลุงผู้หมวดช่างใจใหญ่...ถอยตั้งหลักแล้วขับต่ออย่างมั่นใจ...พระเจ้ากว่าจะถึงหมู่บ้านปลายทาง....หัวใจอิชั้นได้ย้ายไปอยู่ที่ติ่งหูขวาเรียบร้อยแล้ว.....
พอมาถึงฝนยังไม่หยุด....ตกลงมาอย่างสะใจ...ชาวค่ายก็พากันหลับอย่างใจเย็น...โหววว...ตกจนทำงานไม่ได้...หากยังตกเยี่ยงนี้...เห็นว่าไม่ทันการเป็นแน่...และแล้วว.....การอยู่ค่ายก็เป็นอารัยที่ลุ้นดีเหมือนกัน.....ว่าวันนี้ฝนจะตกมั้ย...ข้าวจะสุกรึป่าวววว....กับข้าวจะพอสำหรับคนนับร้อยบนค่ายหรือไม่...กรูจะโดนตัวคุ่นกัดตรงไหน...แล้วรถที่ซื้อของจะขึ้นมาได้มั้ยวันนี้...วู้วว...มากมาย...โหวววว....เหนื่อยใจซะมากกว่า...ปัญหาแยะจริง...เป็นที่น่าเสียดายที่วันสุดท้ายรถที่คาดว่ายังอยู่ในสภาพดีเพียงคันเดียวก็ดันเกียร์หัก....ขนปูนขึ้นมาไม่ได้...จบคับ...พื้นยังเทไม่เสร็จ..เหลือเพียงนิดเดียว...เฮ่อ...เอาน่า....ก็อุปสรรคมันเยอะ...มานหน้าฝนก็ต้องทำใจไป...แต่ยังดีน่า...ที่เรายังได้ขึ้นไปยลโฉมของพระตำหนักที่สวยงาม....โหวววว....เหมือนอยู่เมืองนอก....ถ่ายรูปสวยหล่อแบบ"โสกรัง" (ย่อมาจาก โสกรังปรีย์...ย่อมาจาก โสโครก...เกรอะกรัง...อัปรีย์...คาดว่าจะเพิ่มคำว่า "อุ" หรือ อุบาทว์ เข้าไปด้วย ในกรณีที่เรียกได้ว่ารับไม่ได้จริงๆ)....ชุดบางคนเนี่ยสิบวันเข้าไปแระ...สปอร์ของราขึ้นเต็มทุกอณูของใยผ้า......ยังพยายามปั้นหนังหน้าให้ดูดีที่สุด....เพื่ออีกความทรงจำที่ดีที่สุด....
ขาลงสุดโหด....โอ้วววว....ข่าวที่เคยว่าดี...ที่ว่าจะมีรถมารับเราถึง 6 คัน....ตอนนี้เหลือเพียงสอง...เพราะพังไปรากที่สองของสิบหกคัน....แค่จะเอาไว้ขนของก็ยังจะไม่พอ...กรำ...เอาคับ..ตรากตรำลงดอยกันทีเดียว... on foot อย่างเดียวเรยคับพี่น้อง....ตอนนี้ยังมีผลกระทบของการเดินเมื่อหลายวันก่อนอยู่เรย...ปวดตั้งแต่รากผมจรดปลายนิ้วเท้า...ตรีนปวม...น้ำท่วมปอด...โอดครวญไปตามๆกัน...สิบเอ็ดโลฯ......เดินไปด้ายยยยย....เกิดมาจากท้องแม่ยี่สิบกว่าปีนิดๆ...ความฟิตก็ไม่มี...เพิ่งเดินไกลอย่างงี้เป็นครั้งแรก...และคงเป็นครั้งสุดท้าย...เดินพื้นราบเท่านี้ยังจะตาย...นิต้องขึ้นและลงบนเขาอันสูงชันด้วย...ถือว่าเป็นความทรงจำที่ต้องฝังอยู่ในทุกหน่อยของสมอง....เป็นความเมื่อยล้าที่ต้องอยู่ในทุกเซลล์ของร่างกายชาวค่ายทุกคนเป็นแน่แท้...... ปล. - โหวว....กรุเพิ่งรู้ตอนขาลงนะเนี่ย...ว่าค่ายนี้มีแต่เรื่องน่ากัว - อารัยมันจาเหนื่อยปานนี้.... - เป็นไงพี่น้อง...ยังไงก็เป็นประสบการณ์ดีๆที่น่ากล่าวถึงเหนาะ - เอาน่า...ยังมีเรื่องที่ต้องลำบากกว่านี้ที่เรายังไม่เจออีกเยอะ - ต้องเหนื่อยบ้างถึงจะได้รู้รสชาดของความสบาย - สุดๆเรยหว่ะพวกเมิงงงงง - mission อันนั้นถือว่า complete แล้วกันนะ....ปาน - ในที่สุดก็โดนคุ่นกัดจนได้... - โหววว..โดนคุ่นกัดเต็มเรย....เฮ่ออออออ - โอ๊ะเค...อีกหนึ่งความทรงจำร่วมกัน^^ EliZabetH Come Backกลับมมาแล้วว...ตามคำเรียกร้อง...(ใครเรียกร้อง?..) พระผู้เป็นเจ้าหายเข้ากลีบเมฆ...ลืมไปแล้วว่าอัพสเปซต้องทำยังไง...เฮ่อๆๆๆ
ฝึกงานเสร็จกรูก็กลับมาใช้ชีวิตเด็กมหาลัยอีกครั้งอย่างภาคภูมิ..มูม..มูมม...ปีสี่นี้ไม่ง่ายอย่างที่บัญญัติไว้ในพระคำภีร์อุระปุนยะ..(อารัย?)...เห็นว่าเรียนน้อยๆนะ...อย่าให้ต้องปริปาก...งานนิหนักดังขุนเขา...ทั้งแลป..ทั้งโปรเจค..เอาเข้าไป...นิเพิ่งผ่านพ้นการสอบมาหมาดๆ....มาดไม่เท่เท่าไหร่...เพราะ PDC นั้นไซร้กรุทำได้สองเปอร์เซ็น...GODDD!! อาจารย์ต้องจุดธูปเรียกคะแนนให้หนูแล้วหล่ะ...เป็นการสอบที่เสร็จเร็วที่สุดในรอบยี่สิบปี...สามวันติดแต่ชีวิตไม่หาไม่เหมือนเมื่อตอนปีสาม...เพราะสอบแค่สี่ตัวแล้วจบ...ประสบความ Happy กันไป....ทำได้ไม่ได้ไม่เกี่ยว...ขอสอบเสร็จอย่างเดียว...แล้วเที่ยวตอนปิดเทอม...มันต้องอย่างงี่สิ...เย้ววว....
อยู่หอนอกแว้ว..มี True vision ไว้ดู Academy ...ทีวี exite ...โหววว...มากมาย...เอาสิดูเข้าไป..ยิ่งอี Academy เนี่ย..ทำประหนึ่งว่าเป็นคนนึงในบ้าน...แหมมมมมม...มีครูมาสอนเต้นก็เต้นตามเค้า...เค้าร้องเพลงก็ร้องตามเค้า...ตอนนี้จะเป็นป้านุ้ย V70 อยู่แล้วว......กรุรู้แระว่าทำไมคนถึงติดกัน...มันให้ความรู้สึกที่กรึ๋มกรึ๋ยอย่างงี้นี้เอง (อารัยของกรู)...เฮ่อๆๆ
ว้ายยยยยยย....ไฮโซ...ปีนี้ประเทศไทยได้เป็นเจ้าภาพจัดงานกีฬามหาลัยโลก...ธรรมศาสตร์ที่แสนกว้างใหญ่และเต็มไปด้วยสนามกีฬานานาชนิด...ก็ได้เป็นสถานที่รองรับนักกีฬาและจัดแข่งขัน(พูดซะหรู......)...นักศึกษาอย่างกรุก็เรยได้ปิดเทอมสบายใจ..(หรอ???...ได้ข่าวว่าต้องทำโปรเจค)...นั่นแหละ...ก็เรยมีเวลาทำโน่ทำนี่..นั่น..นู่น..โน่น..นู้นน...พอแล้ววว!!!!!!...เด๋วก็ต้องไปค่ายที่เจียงใหม่ไฉไลใกล้บ้านกรู...5555...ชุดจริงเค้าเดินทางกันวันนี้...แต่กรูมันพวกอภิสิทธิ์ชน...ขึ้นทีหลังแต่ดังอย่าบอกใคร..โฮะๆๆ...งานนี้เต็มไปด้วยภาระกิจทั้งราชและหลวง...ไหนจะต้องแปล Journal... แปลข้อมูลที่จะใช้ทำโปรเจคและรายงาน...ไหนจะต้องทำภารกิจพิชิตใจชาย(ของคนอื่น)....วิ้วววว....ซึ่งงานเหล่านี้...ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวของกับงานค่ายเลย...(แล้วกรูจะไปทำกล้วยบวชชีผสมบะหมี่เกี๊ยวปูทำไม)...เอาหน่ะ...เราเป็นหน่วยสร้างความสนุกสนาน...ให้กับประชาชนชาวค่ายทั้งหลาย...ต้องมีประโยชน์บ้างสิ...อย่างน้อยก็เป็นของสวยงามประดับค่าย..(ถุ้ย!!!!)....
ปล.
- ไปแว้วง่ะ....อยากไปบ้าง...
- ไกลจังเว้ยยยยย...
- ได้ข่าวว่ามีปัญหา...เอาน่า...เด๋วมันต้องแก้ได้สิ...ซีเรียสทำไม...เพราะเราใช้สมูธอี...(ไม่เกี่ยว)
- See ya! โอ้...godddd โหววว...หายไปนานแส๊นนนน...นานนนน...แต่ก็ยังเป็นเจ้าเดียวในรังสิตคลองหลวง
ชีวิตช่วงหลังนี่ขึ้นๆลงๆ....ช่วงสอบนี้คงเป็นขาลงอย่างไร้คู่แข่งทางการค้า....เพราะไม่ว่าจะเป็นวิชาอะไรกรุก็ขาดทุนย่อยยับ...อ่านมาสิบล้าน...ทำได้สองหมื่น...จดมาสามร้อยล้านๆ..ได้ใช้สองพัน....สาดดดดดดดดดด....แล้วกรุจะจดทำพระแสงของ้าวอันใด....เง้อ....ก็ต้องลุ้นกันต่อไปว่าน้องหมาตัวแรกจะมาหากรุป่าว....เหมือนจะได้ยินเสียงเห่ามาไกลๆ
สอบเสร็จใช้ว่าจะไปนั่งเย็นตูดสบายอยู่ที่บ้าน....ประทานโทษ...มีโปรเจ็คสแตท...คือกรุเนี่ย...ปิดคอสเองตั้งแต่พระเจ้าเหายังไม่วางไข่...แล้วกรุจะเอาความรู้ที่ไหนไปท้ามมมมม....
โปรแกรมก็ใช้ไม่เป็น...ที่บ้านก็เล่นเน็ตไม่ได้...อะไรมันจะดีเลิศบรรเจิดหล้าประหนึ่งว่าเพิ่งย้ายมาจากเทือกเขาอันไตเยี่ยงนี้......ก็เลยต้องทำแบบผักชีส่งๆไป...มีแต่น้ำต้มกระดูก...หามีเนื้อไม่....แต่ก็ใส่ไข่พอขลุกขลิก...เฮ้ออออออ.....แล้วจารย์จาเอาเบี้ยที่ไหนมาจ่ายค่าน้ำต้มกระดูกเล่า..อีนุ้ยยย....
กล้บบ้าน....ชั่งเป็นอะไรที่น่าอภิรมย์ยิ่ง...ตอนแรกก็อยู่บ้านเฉยๆ...กินๆนอนๆขายของๆ...และแล้วพ่อบังเกิดเกล้าก็มอบภาระกิจอันยิ่งใหญ่ให้ลูกสาว....เป็นการแข่งวอลเล่ย์บอลและแชร์บอลแบบ out-door....สุดจะสรรหาคำมาพรรณาถึงความร้อน....แข่งก็โคตรหงุดหงิด...อีเด็กเปรตพวกนั้นก็ป่าเถื่อน...ป้องกันทีมีแต่ตีนกับมือ...น้องคะ...อารายธรรมความเป็นผู้ดีมีกันบ้างมั้ย???....ส่วนพี่น่ะไม่มี...แล้วก็ตบมัน...เจ้ยยย!!!ไม่ช่าย...ก็แข่งๆไป...ทีแรกว่าจะเล่นให้เพ่ๆไปซะ....แต่พอลงสนามปุ๊ป...เท่านั้นแหละแม่คุณ...ไม่สนฟ้าดินดำดิ่งเหี้ยห่าไรแล้ว...ถือคติเดียว.."แข่งชนะจนตัวดำทุกขุมขน....ดีกว่าเเพ้จนน้ำล้นออกทางตา"...เอาไงเอากัน...แข่งเสร็จไปห้องน้ำ...ว่าจาล้างตัวเสียหน่อย...ขอบคุณคับสวรรค์...น้ามไม่ไหล...บัดซบ...ต้องกระเสือกกระสนทนดำแบกหน้าไปขอใช้น้ำประปาบ้านข้างๆ.....แต่ก็ไม่เป็นผล...เพราะไงๆกรุก็ดำอยู่ดี...แม่งงงงง......
กับบ้านว่าจะชมธรรมชาติอันงดงามเสียหน่อย...แต่ดันมีอีหมอกและควันสวมวิญญาณแขก(อาบัง)...กลบภูเขาซะมิดเรย...สาดดด...เสียรมณ์...ออกจากบ้านทีต้องพกถังออกซิเจนไปด้วย...เพราะฝุ่นมีขนาดเล็กกว่า 10 ไมครอน...ซึ่งมีความสามารถทำล้างระบบทางเดินหายทั้งระบบได้...เซลล์เม็ดเลือดแดงอาจหยุดลำเลียงออกซิเจน...เพราะต้องไปขนเขม่าซัลเฟอร์แทน...เย้ยย!!!......
ง๊า....!!!ต้องฝึกงานแว้ววว....ความรู้ก็คืนอาจารย์ไปหมดแระ...กรุจะเอาชื่อเสียงคณะกรุ ...ม.กรุไปใส่กระจาดขายมั้ยน้า.....เด๋วอีกไม่กี่วันแล้วเนี่ย...เฮ่ออๆๆๆๆหลับเต้นตื่นเต้นนนนน....
ปล.
- เฮ้ยยย...เมื่อไหร่จาได้ไปเที่ยวบ้านไอยักษ์เนี่ย...กรูรอจนรากแก้วงอกถึงแกนโลกแล้วเนี่ย...
- ฝึกงานๆๆๆๆๆ....พุ่งนี้แว้ววววว.....
- ร้อน...ดำ...เซ็ง...
- ศรีราชาไกล๊...ไกล... ขอนิสสส..นึง เฮ้อ...สอบอีกแล้วพี่น้อง...กรุก็อ่านหนังสือนะ...แต่ขอได้ระบายความใคร่ออกมาเป็นตัวหนังสือหน่อย...
เนื่องด้วยกรุได้แต่กลอนหลายบทขึ้นในขณะที่เรียน air pollution อยู่...แหม..เจ้าบทเจ้ากลอน...ทำยังกะว่าง..ส้นตรีนมาก...
จะว่าไปคะแนนก็ออกมาแล้ว...สุดแสนจะบัดซบ...จนแทบจะอพยพไปยูนนาน..แล้วคลานต่อไปฝรั่งเศส(เจ้ย!!! ไปทำไม....)
เฮ่อๆๆๆ....ไรของกรุ...-''-
แด่ อาจารย์สาธก (ตรึง!!!...ความจิงจารย์เค้าก็สอนดีนะ...แต่กรูโง่เอง...)
ณ วันนั้น...
นิราศ separation
ใกล้เลิกแระ....
ผ่านไปอีกสิบนาที...
หิวข้าวแล้ว อาจารย์ยัง สอนไม่เสร็จ โอ้แม่เชดด..ยังสอนต่อไม่หยุดยั้ง...
อาจารย์ขา....กระเพาะหนูใกล้จะพัง น้ำย่อยหลั่ง..ผนังโหว่ว..โก้จิงๆ (ตรงไหน?? -''- ... )
และแล้ว...
ในที่สุด ก็จะ ได้กินข้าว โอ้แม่เจ้าสวรรค์โปรดให้ข้าน้อย
จะกินข้าว ให้สมกับ ที่ต้องคอย ข้าวไก่ทอด นั้นลอย มาแล้วเอยยย...(เยส..!!!!)
ปล.
- ดูว่างเน๊าะกรู
- เย่!...ได้ระบายความใคร่สมใจ...ฮึฮึ
- สู้ๆนะค้าบทุกท่าน
- กรุกะลังต่อสู้แย่งพื้นที่ในสมองอย่างหนัก...กับผู้ชายคนหนึ่ง...ถึงกับต้องทำสัมปทานขอเช่าพื้นที่เพื่อใส่ความรู้...แม่งคิดถึงทุกสิบนาทีเรยวุ้ยยย!!!...>.<
- ขอเปงกะลังใจให้ไทยทุกคนผ่านพ้นวิกฤติร้าย...อันแสนทรมาน...เจอกัลหลังสอบบบบ....นะเพ่น้อง!!!!!
|
||||
Envoyer un message privé
S'abonner au flux RSS
Conseiller à un ami
Ajouter à Mon MSN
Ajouter à votre réseau
Inscrivez-vous à des alertes|
|
