ครั้งเมื่ออดีตกาลมาแล้ว...ก็ไม่คิดไม่ฝันว่าชีวิตต้องมาพัวพันอยู่กะวงการที่แบบว่า....   เถื่อนเยี่ยงนี้...ตอนเด็กอาชีพที่ใฝ่ฝัน...อยากเป็นนางสาวไทย  ไม่ก็นางแบบ เพราะก็เคยแอบเอากระโปรงแม่มาใส่เล่นแล้วเดินโพสท่า...แม่เอ้ยยยย! ดูๆไปจะนึกว่าลูกเกดตอนเด็ก...กีฬาสุดโปรดตอนนั้นและก็ฝันอยากเป็นนักกีฬาทีมชาติ...ก็คือ...ยิมนาสติก โอ้วววววววว.....ช่างเป็นกีฬาที่เหมาะกับเรายิ่งนัก...ยิ่งตอนอุปกรณ์รวมนี้..แหมมม...นึกๆภาพแล้ว...เหรียญทองโอลิมปิกคงอยู่แค่เอื้อม....ไม่ว่าจะเป็นริบบิ้น...บอล...บาร์เดี่ยวรึบาร์คู่...เธอกินเรียบ....แต่สุดท้ายด้วยความที่พ่อของเธอเป็นนักกีฬา...เธอถูกเจ้าคุณพ่อ..บังคับให้เลี้ยงบอล ข้างละ 100 แล้วก็รับส่งบอลอย่างบ้าคลั่ง..เฮ้ยยๆๆ ...พ่อ. พ่อ ได้ข่าวว่าลูกเป็นผู้หญิง..สวยด้วย...แล้วพ่อก็มะฟางง่ะ..ขว้างลูกบอลใส่ไม่ยั้ง..จากนั้นก็จับลูกนุ้ย ขว้างใส่บอลบ้าง...(อ้าวววเฮ้ยยย !!! มั่วและ) ......นั้นแหละ...ต่อมาความเป็นผู้หญิงในตัวก็เริ่มหายไป....หลงเหลือไว้แต่ความงาม..ที่เป็นเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่ทำให้ดูเป็นหญิง...

                และแล้วชะตากรรมที่ไม่คาดคิดก็เริ่มขึ้น....นิสารัตน์ ...เริ่มก้าวมาเป็นนักกีฬาแฮนด์บอล...จับลูกกลมๆเลี้ยงๆๆๆๆๆๆๆ...จนมันโตมาเป็นลูกบาสฯ .......จากบัดนั้นถึงบัดนี้...ช่างบัดซบ...ดูบัดสี...น่าจะบัดกรีทับอดีตนั้นไว้....มันเหมือนเป็นยาเสพติด....จะเลิกก็เลิกมะได้...เพราะเห็นคนเล่นทีไร...ใจมันร่ำไห้หา..ยิ่งได้ยินเสียงนกหวีดเวลาแข่งแล้ว..ใจก็เต้นแรง..พอๆกับเจอหน้า Orlando Bloom โอ้ววววว....บาสเก็ตบอล...เธอคือดวงใจ...มันเป็นจิตวิญญาณ...ที่ฝังรากลึกเป็นสันดานยิ่งกว่าความล้มเหลวของระบบการเมืองไทย...สรุปแล้วก็คือ...กรูก็ต้องเล่นต่อไปนั้นเอง...ก็ของมันรักแล้วนี้นะ.....